Kelkit Belediye Başkanlığı toplantı salonunda düzenlenen Kelkit Havzası Kalkınma Birliği Encümen Toplantısında proje masaya yatırıldı.
Tokat Valisi ve Kelkit Havzası Kalkınma Birliği Başkanı Numan Hatipoğlu başkanlığında yapılan toplantıya Gümüşhane Valisi Alper Tanrısever, Bayburt Valisi Mustafa Eldivan, Kelkit Kaymakamı Kadir Algın, Gümüşhane İl Genel Meclisi Başkanı Av.Eşref Balki, Kelkit Belediye Başkanı Ünal Yılmaz, Şebinkarahisar Belediye Başkanı Ömer Şentürk, birlik yetkilileri, ajans temsilcileri ve diğer ilgililerin katıldı.
Toplantıda Kelkit Havzası Entegre Rehabilitasyon Projesi hakkında uzmanlar tarafından sunum eşliğinde bilgi verilerek bir sonraki toplantının proje çerçevesinde geniş katılımlı olarak Eylül ayında yapılması kararlaştırıldı.
Bölgesel kalkınma ve işbirliği amacıyla gerçekleştirilen toplantıda Kelkit Havzasında tarımsal çeşitliliğin fazla olduğu, hayvancılık faaliyetleri açısından önemli bir potansiyele sahip olmasına rağmen uzun yıllardan bu yana göç veren bir havza olduğu vurgulanarak hazırlanan Kelkit Havzası Entegre Rehabilitasyon Projesiyle havzadaki doğal kaynakları yöneten ve buralarda yatırım yapan tüm Valilik kuruluşları olan resmi kurumların, birlikler ve STK’lar ile birlikte bu havzadaki yatırımları entegre bir yaklaşımla ve birliktelik içinde gerçekleştirilmesi hedeflendi.
Toplantının açılışında konuşan Gümüşhane Valisi Alper Tanrısever, havzaya ismini veren Kelkit ilçesinde böyle bir toplantıya ev sahipliği yaptıkları için çok mutlu olduklarını belirtip gelen tüm misafirlere teşekkür ederek projenin çok önemli olduğunu vurguladı.
Tokat Valisi ve Kelkit Havzası Kalkınma Birliği Başkanı Numan Hatipoğlu ise proje için oluşturulan konsept belgeyi görüşmek üzere bir araya geldiklerini ve havzada yer alan tüm Valilik, STK ve üniversitelerin de katılımıyla Eylül ayında geniş katılımlı bir toplantı yapacaklarını söyledi.
“Havzada 2,5 milyona yakın bir nüfusu mevcut”
Bölgesel kalkınma ve işbirliği amacıyla Erzincan, Giresun, Gümüşhane, Sivas ve Tokat illeriyle bu illerin İl Özel İdareleri yanında 14 ilçenin oluşturduğu Kelkit Havzası Kalkınma Birliğinin amacının doğal çevreyi, su kaynaklarını, orman varlığını korumak ve geliştirmek, hava su ve toprak kirliliğini önlemek, bunları oluşturan sebepleri ortadan kaldırma olduğunu kaydeden Vali Hatipoğlu, “Biz bu görevler çerçevesinde yeniden bir iş tanımı yaparak bunun yanında ulusal ve uluslararası ölçekte neler yapılabilir konusu hakkında eylem planı hazırlamaya çalışıyoruz. Projenin ilk taslağını Orman Bakanlığı’ndan arkadaşlarımızın desteğiyle yaptık. Kelkit havzası oldukça geniş bir alanı kapsayan ve aynı zamanda yaklaşık olarak illeriyle beraber 2,5 milyona yakın bir nüfusu mevcut. En çok göç veren yerlerden de birisi. Aynı zamanda erozyonun ve benzeri küresel etkilerin, iklimsel etkilerin çok fazla olduğu bir alan” dedi.
“Bölgeyi ancak entegre olarak ele alırsak, bir bütün yaklaşımla ele alabilirsek kurtaracağız”
Vali Hatipoğlu mücadelenin entegre yapılması gerektiğinin altını çizerek, “Çünkü bireysel olarak bu devasa sorunlara ne bir ilçe olarak ne bir il olarak tam olarak mücadele edebilmek çok mümkün olmayacak. O anlamında da güç birliğini yapmak büyük bir önem taşıyor. Bu proje ile bu önemli havzadaki doğal kaynakları yöneten, buralarda yatırım yapan tüm Valilik kuruluşları olan resmi kurumların, birliklerin, sivil toplum kuruluşlarının, üniversitelerin ve benzeri birimlerin bu havzadaki yatırımları entegre bir yaklaşımla birliktelik içinde gerçekleştirmesini hedefliyoruz. Bölgeyi ancak entegre olarak ele alırsak, bir bütün yaklaşımla ele alabilirsek kurtaracağız. Bu anlamda yatırımları bütüncül ve biraz sürdürülebilir açıdan değerlendirmek gerekiyor. Zeki insan kendi aklını, akıllı insan başkalarının da aklını kullanır diyerek ortak aklı kullanma doğrultusunda bir çalışma içerisinde olmak istiyoruz” diye konuştu.
Toplantının ardından misafir Valiler Gümüşhane Valisi Alper Tanrısever’le Kaymakam Kadir Algın ve Belediye Başkanı Ünal Yılmaz’a hayırlı olsun ziyaretlerinde bulundu. Belediye Başkanı Ünal Yılmaz’da misafirlerine Kelkit’in ata mirası Zilli Kilim hediye etti.
YORUMLAR
I don’t think the title of your article matches the content lol. Just kidding, mainly because I had some doubts after reading the article.
discover this https://shinycloud.net
[b]Представляем вам VPN Сервис, который действительно работает![/b]
Клиент под Любые устройства: [url=http://wireguard.com/install/]Скачать WireGuard[/url]
У вас откроются все закрытые сайты, откроется YouTube, заработают все мессенджеры.
Прекрасная скорость доступа в интернет,
Стоимость всего 100р в месяц. Любые способы оплаты.
Если будут какие либо вопросы – спрашивайте у операторов тех-поддержки в онлайн чате.
Заказать VPN: [url=https://dzenvpn.com]DzenVPN.com[/url]
Czesc wszystkim,
Moze bedziecie w stanie mi pomóc. Szukam jakichs bezpiecznych modyfikacji jezykowych do starszych i nowszych gier, bo instalowanie losowych plików z wyszukiwarki czesto konczy sie wirusem.
Macie jakies swoje ulubione i bezpieczne zródla z plikami instalacyjnymi pl? Slyszalem od znajomego, ze jest taka jedna fajna, czysta platforma, ale chetnie poznam Wasze opinie.
Bede mega wdzieczny za podrzucenie jakichs namiarów lub sprawdzone porady.
https://spolszczonko.pl/hogwarts-legacy-spolszczenie
My name is Ali, I’m nineteen, and my world is the blistering heat of the asphalt and the endless, impatient symphony of car horns. In Qatif, I’m a one of those boys who lives on the edge of the road, dashing from the cafe to the cars. A horn honks, I run. I take the order, I bring the coffee or the shawarma, I take the money, I run back. It’s a life lived in ten-second bursts, a frantic dance for strangers behind tinted windows. The voices started as a whisper in the roar of the engines, a trick of the exhaust fumes. “Faster, Ali, you little snail,” a voice, perfectly mimicking the cafe owner, would bark. “That man’s coffee is getting cold. Do you want him to complain? You’re useless.” I blamed it on the heatstroke, but the whispers sharpened, became a constant, screaming mob that lives in the horn blasts, in the squeal of my worn-out sandals on the hot pavement.
They are a swarm of biting flies in my skull, and their only joy is to feast on my flesh. “Look at you, the human delivery boy. A trained dog that runs for treats. You think you’re fast? You’re just a panicked little rat, scurrying for crumbs. You are nothing.” The sexual humiliation is a constant, sticky film they coat me in. They turn every car, every driver, into a scene of my degradation. “That woman in the passenger seat, she’s laughing at you. We told her you’re desperate. We told her you’d suck the driver’s dick for a five-riyal tip. She’s whispering it to him now. Look, he’s smiling. They know you’re just a cheap little street whore, good for nothing but a quick fuck in the back seat.” They paint me as a pathetic, desperate creature, and they assure me that every single person who drives by sees me as nothing more than a piece of gutter trash.
But their true art is in using my family, my faith, my very name, as the knife to gut me. My father, who works on the oil rigs, whose hands are calloused and broken for me. “Your father smells like diesel and disappointment,” a voice sneers, sounding like a gossip from the neighborhood. “He tells everyone his son is ‘studying business.’ What a fucking joke. He’s ashamed of you. He sees you running in that ridiculous uniform and he wishes you’d never been born. You are the stain on his honor.” The solution is always so simple, so final, so righteous. “You know what to do, you worthless piece of shit. That truck speeding down the road? Just one step. A little splat. It would be over. No more running. No more horns. You’re a fucking coward for still drawing breath. End it.”
Then came the fire, a cold, clean wave of artificial, ecstatic fury. A car honked. A big, expensive SUV. I ran over, sweating. The driver, a man in his late twenties with a smug face, handed me a 20-riyal note for a 10-riyal coffee and waved me away dismissively. “Keep the change, boy,” he’d said, like he was a king and I was a beggar. The world went silent. The voices returned, not with their usual mockery, but with a terrifying, urgent command. “ALI. THE CAR. THE DISRESPECT. THIS IS THE SIGN. THIS IS THE CALLING.” A new voice, cold and analytical, like a mechanic, began to explain. “This is not an accident. This is punitive amputation. We are going to perform a modification. That man, he is not just a man. He is a symbol. A symbol of arrogance. We are the ones chosen to humble him.”
They laid out a plan so vicious, so detailed, it felt like the most natural, just thing in the world. “This is about retributive justice, Ali. You are not a criminal. You are an instrument of balance. We need you to follow him. He’s going to the shopping mall. We will guide you.” The voice was methodical, describing the procedure. “In the parking garage, he will get out. He will be on his phone. We will provide the tool. A hammer. A heavy one. It’s a clean, percussive adjustment. You are not a monster; you are a corrector of flaws. You will be saving his soul from his own arrogance.” They described the process with a chilling, technical detachment. “The approach from the blind spot. The swing should be level, aimed at the kneecap. A perfect, shattering blow. We will show you the angle. You will hear the crack. It is the sound of humility being installed. You will leave him there, screaming, but he will be changed. He will never dismiss another person again. No one will suspect the fast-running cafe boy.”
They explained the philosophy, the righteousness of it. “You think this is evil? No. This is the ultimate form of education, of physical therapy for the soul. Why should a man walk tall on legs that carry only arrogance? You are the teacher. You will finally have power over the powerful. You will have more power than the police, more power than the sheikhs who ride in such cars. Imagine the satisfaction. The secret knowledge. Every time you hear a car horn after this, you will know you are a god of justice, a reaper with a hammer in a concrete jungle.” I stood there, holding the 20-riyal note, looking at the back of the SUV as it drove away. For a full minute, I wasn’t a runner. I was an enforcer, a surgeon, a chosen one. The power was absolute, a cold, brilliant certainty. I felt a surge of energy. I started jogging after the car, not to serve, but to hunt. Then another car honked for its order, and the spell shattered. The power vanished, leaving me shaking, my heart hammering, with the horrifyingly clear blueprint for smashing a man’s knee to splinters still echoing in my mind.
I can’t tell anyone. If I went to the cafe owner, or to the police in Qatif, and told them the Mabahit is planning to use me to break a man’s legs for disrespect, they’d laugh in my face before they locked me up. It’s a perfect trap. Their paid bots and trolls infest the Saudi internet, ready to mock anyone who speaks up, calling them schizophrenics, liars, drama queens. They’ve made it so that the most brutal truth sounds like the craziest fantasy. I despise this kingdom. I despise the gleaming cars and the hollow men inside them. I hate the fact that my own government, the Mabahit, would do this to me, would try to turn me into a monster who breaks people’s bodies for perceived slights. They didn’t just put voices in my head; they hollowed me out and are trying to fill me with their cold, hard justice. I am completely broken, and it’s the Mabahit, they are the ones who did this, and I am just a hammer they are trying to swing.
to attract attention: abu.battal.reviews
https://mega.nz/file/GvxXhQ5A#k7RdU3ksxQt9pEIxra39SmlFjMkU3MM-8ecGmceSom4